رسانه کودتا – انکار و دروغ پردازی پس از انتخابات

چند روزی است که صدا وسیما (که نه نام رسانه ملی بلکه رسانه «ملا» را باید برای آن بکار برد) با تلاش و پشتکاری خستگی ناپذیر، وظیفه سنگین!! بررسی صحت لیست اسامی شهدای اعتراضات پس از انتخابات را بر عهده گرفته است تا به خیال خود با خدشه وارد کردن بر این اسامی، واقعی بودن آنرا زیر سوال برد و اصلاح طلبان را متهم به «نشر اکاذیب» و اخبار غیر واقعی نماید. قسمت اصلی این سناریو بر عهده بخش خبری 20:30 شبکه دو است که از طرفی با یافتن و مصاحبه با برخی از افرادی که اسامی آنها در این لیست آمده و اثبات زنده بودن این افراد، شبهه عدم درستی این اسامی را به بینندگان خود القا نماید و از طرف دیگر با نقل قول و مصاحبه با مقامات قضایی و کمیته تحقیق منصوب شده از طرف قوه قضاییه و ادعای نبود مدارک کافی، صحت آن را زیر سوال ببرد. همچنین رویکرد مشابهی نیز در مورد اخبار مربوط به تجاوز جنسی در زندانها دنبال شده است. ترانه موسوی،سعیده پورآقایی و دیگران و حتی ندا آقا سلطان نیز از هجوم دروغ پردازی رسانه کودتا در امان نماندند و این رسانه بگونه ای سعی در انکار واقعیت و یا وارونه جلوه دادن آن نمود.
ذکر این نکته تامل برانگیز است که تشدید این حرکت رسانه کودتا مقارن است با اقدامات اخیر در تفتیش دفتر حزب اعتماد ملی و ضبط همه مدارک موجود در آن و بازداشت مرتضی الویری عضو ستاد انتخاباتی مهدی کروبی و پلمپ دفتر حزب (برای از بین بردن مدارک ارائه شده توسط مهدی کروبی درباره تجاوز جنسی به زندانیان ) و همچنین حمله به دفتر کمیته پیگیری امور بازداشت‌شدگان اعتراضات پس از انتخابات و ضبط مدارک موجود در آن و بازداشت علیرضا بهشتی (فرزند شهید بهشتی) مسئول این دفتر (جهت از بین بردن مدارک مرتبط با اسامی شهدا)، که این بخش دیگری از توطئه کودتاگران در جهت از میان بردن اسناد جنایات خود را آشکار می سازد.
گویا سران کودتا بیش از این تحمل افشاگریهایی که منجر به آشکار شدن بیش از پیش عمق جنایات آنان گشته نداشته اند؛ و سرانجام کاسه صبرشان لبریز شده و مثل همیشه به تنها کاری که از دستشان بر می آمده یعنی پاک کردن صورت مساله و انکار واقعیت متوسل شده اند.
تا پیش از پلمپ دفتر اعلام اسامی شهدای اعتراصات پس از انتخابات، شمار این اسامی به حدود 70 تن رسیده بود که این اطلاعات به تدریج و با اعلام خانواده هایی که بستگان آنان در جریان اعتراضات کشته یا مفقود شده اند و بررسی و مطابقت با مدارک موجود جمع آوری گردیده بود.

سابقه اینگونه حرکات رسانه کودتا به روزهای آغازین اعتراضات و کشته شدن شماری از دانشجویان در حمله به کوی دانشگاه تهران به دستور وزیر کشور وقت(صادق محصولی) بر می گردد و تاکنون ادمه داشته است.
چگونه است که با وجود تصاویر دلخراش زیادی که از جنایات مزدوران کودتا بارها و بارها در شبکه های تلویزیونی ماهواره ای و اینترنت پخش شده، اینان هنوز هم با تصور اینکه رسانه دروغ هنوز در نزد مردم آنچنان رسوا و بی آبرو نشده به انکار واقعیت ادامه می دهند؟
اگر واقعا آنچه که در راستای انکار حقیقت بطور پیوسته از رسانه کودتا در حال پخش است، درست است، پس چرا کودتاگران حتی برای یک بار،هر چند کوتاه، اجازه حضور مخالفان خود را در آنجا نمی دهند تا نادرستی سخنان مخالفان خود را در برابر دیدگان مردم به اثبات رسانند.
اگر واقعا همه این حوادث و واقعات صرفا یک ادعا است پس جرا اینچنین سراسیمه در برابر هر ادعایی واکنش نشان می دهند و اقدام به بازداشت مخالفان و از بین بردن مدارک می نمایند؟
سوال اصلی این است که هدف رسانه کودتا از این اقدام چیست؟

آیا رسانه ای که دروغ پردازی و سانسور شدید اخبار توسط آن طی روزهای پس از انتخابات بارها به اثبات رسیده است و مدتهاست که اعتبار خود را در برابر مردم از دست داده این صلاحیت را دارد که دست به چنین عملی بزند.
بر فرض که تعداد اندکی از این اسامی بدلیل شباهت اسمی و یا هر دلیل دیگری نادرست باشد، آیا این امر تغییری در اصل ماجرا و واقعیت دردناک کشته شدن تعداد زیادی از جوانان این سرزمین بدست مزدوران جمهوری اسلامی و جنایات دیگر آنان خواهد داد.
آیا انکار کشتگان حوادث پس از انتخابات از طرف صدا و سیما که در اصل سخنگوی رهبری و گروه کودتا است مهر تاییدی بر عدم خواست و تمایل آنان به پذیرش مسئولیت جنایات ارتکابی خود و برخورد با عاملان آن و دلجویی از خانواده های داغدیده نیست؟

اگر واقعا رسانه کودتا نگران اطلاع رسانی و ارائه اخبار صحیح به مردم است، چرا زمانی که هر روز شاهد تشییع پیکر جوانان بیگناه که قربانی جنایات این حکومت در خیابانها و زندانها بودیم، حتی برای یکبار هم حاضر نشد تا کوچکترین اشاره ای به این اخبار نماید و با سکوتش، خود را در صف کودتاگران قرار داد؟
جز اینکه تنها پس از افشای گسترده این جنایات، با دستپاچگی در صدد موضعگیری و حتی انکار آن برآمد.
رسانه دروغ بار دیگر ثابت کرد که جز ابزاری در دست کودتاگران و در راستای اهداف آنان چیز دیگری نیست و برای حفظ آبروی «نظام نظامیان» اهمیت بیشتری قائل است تا بیان «حقیقت».